Μάνα είναι μόνο μια

Μια φορά και ένα καιρό, ήταν μια στην με τον γιο της.
Όσο αυτή καθόταν κάτω από την ομπρέλα της και διάβαζε ένα βιβλίο, ο γιος της
ήταν στα ρηχά και έπαιζε με τα κύματα.
Ξαφνικά, ένα τεράστιο κύμα φτάνει στην από του πουθενά και πέφτει
ακριβώς εκεί που έπαιζε ο γιος της. Μόλις μαζεύτηκαν τα την επόμενη
στιγμή, η κοιτάζει, και βλέπει ότι ο γιος της είχε εξαφανιστεί.

Σηκώνει τότε η απελπισμένη τα χέρια και το της στον ουρανό και
φωνάζει:
– “Θεέ μου, πως μπόρεσες να μου τον πάρεις; Δεν ήμουν καλή ; Δεν του
έδινα πάντα ότι χρειαζόταν; Δεν τον ανέθρεψα σωστά; Δεν τον μεγάλωσα με τον
σωστό χριστιανικό τρόπο; Δεν νήστευα σε κάθε Σαρακοστή; Δεν πήγαινα κάθε
Κυριακή στην ; Δεν έδινα πάντα ελεημοσύνες στους φτωχούς; Δεν έκανα
το παν για να είμαι σωστή στα μάτια σου και στα μάτια όλων γύρω μου; Θεέ μου,
γιατί μου το έκανες αυτό; Το άξιζα πραγματικά;”
Οπότε, ακούγεται μια από τον ουρανό που λέει επιβλητικά:
– “Καλά ΝΤΕ! Οχού!!!”
και ένα κύμα εμφανίζεται πάλι από το πουθενά και σκάει στο σημείο όπου έπαιζε
πριν το . Μόλις μαζεύεται, το είναι και πάλι εκεί, χαμογελαστό,
σαν να μην έγινε ποτέ τίποτα.
Ακούγεται πάλι η επιβλητική από τον ουρανό:
– “Επέστρεψα τον γιο σου. Ικανοποιήθηκες;”
Οπότε, κοιτάζει η τον γιο της για λίγο, και ξαναστρέφεται στον ουρανό,
φωνάζοντας δυνατά:
– “Πριν φορούσε καπέλο…”

VN:F [1.9.22_1171]
Rating: 0.0/10 (0 votes cast)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Connect with Facebook

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>